We geloven dat we in de eindtijd leven. En wel in die fase van de eindtijd van het herstel van Israël. We hebben de profetie van het dal van de dorre doodsbeenderen (Ezechiël 37: 1-14) letterlijk onder onze ogen tot werkelijkheid zien komen.

We geloven dat de sterke opkomst van zovele Messiaanse gemeenten in Israël zelf en elders in de wereld een teken zijn dat God ook zijn Geest aan het inblazen is.

In Jesaja spreekt God al over Joden en niet-Joden samen, nl. in hoofdstuk 56:6-7: ‘En de vreemdelingen (niet-Joden) die zich bij JHWH aansloten om Hem te dienen, en om de naam van JHWH lief te hebben, om Hem tot knechten te zijn, allen die de sabbat onderhouden, zodat zij hem niet ontheiligen, en die vasthouden aan mijn verbond: hen zal Ik brengen naar mijn heilige berg en Ik zal hun vreugde bereiden in mijn bedehuis (Huis van Gebed); hun brandoffers en hun slachtoffers zullen welgevallig zijn op mijn altaar, want mijn huis zal een bedehuis (Huis van Gebed) heten voor alle volken.’

Eenheid tussen Joodse en niet-Joodse gelovigen is een voorwaarde voor een herstelde Gemeente van Jezus. In Genesis 48:19 zegt Jakob dat Efraïm een “volheid van volken” zal worden. Ook Paulus gebruikt die uitdrukking in Romeinen 11:25. Daarmee worden de heidenen bedoeld. In Ezechiël 37:16-28 lezen we dat God Juda (de Joden) en Efraïm (de heidenen) één zal maken. Jezus bidt daar ook voor in zijn hogepriesterlijk gebed in Johannes 17. Paulus schrijft dat Joden en niet-Joden in Christus één nieuwe mens zijn geworden.

Met het verleden van Elim in gedachten geloven we dat we in Elim mogen bouwen aan een soort “Handelingen 2”-gemeente in Rotterdam. Een gemeente waarin Joden en niet-Joden (of beter gezegd, Israël en niet-Israël) samen één zijn in Jezus en verzoening aan de wereld boodschappen.

Op grond van Efeziërs 2:15 zouden we die gemeente ook de “Ene-Nieuwe-Mens”-gemeente kunnen noemen. Een gemeente waar een Jood gewoon een Jood is en blijft en een niet-Jood gewoon een niet-Jood is en blijft.